...ช้อนเข้าเสือกชีวิตคนอื่นแล้วทวงบุญคุณแต่ภายหลัง
...สอนเตือนเท่าไหร่ไม่เคยจำ ซ้ำยังยอกย้อนเล่นหัวปีนเกลียว
...ชั่วช้าดั่งหมาป่าในคราบแกะ
...คนทนง
...มึงมันคนอกตัญญู
...มึงมันคนเนรคุณ
...จนกว่าจะสำนึก
...จงมีแต่วิบากทุกข์ระทมอยู่ร่ำไป
กินไม่ได้นอนไม่หลับ ...ร้อนดังไฟเผาทุรนทุรายอยู่ทุกคืนวัน
.
.
.
ครั้นทูตสวรรค์มาบอกควรแก่เวลาจึงมาขมาแต่หน้าข้า
เมื่อนั้นคำสาปจึงจะหายไป


